(Voor) Wie is Freaky Studio?

(Voor) Wie is Freaky Studio?

Eigenlijk heb ik nog nooit een blog geschreven over de redenen waarom ik een studio heb en voor wie. In deze blog komt aan bod voor welke doeleinden je Freaky Studio kan benaderen.

Voor wie?
Als je naar een aantal van mijn credits kijkt zie je, oneerbiedig gesteld een mixed bag (no pun intended) aan projecten. Chiquer gesteld:
het is een eclectische verzameling van muzieksoorten en dingen die ik doe.

Als je geen zin hebt dit hele stuk te lezen dan het volgende. Ik vind eigenlijk alles leuk op audio en videogebied. Of je nu voor je Oma een liedje wil inzingen of toch met mij de volgende Hollywoodblockbustersoundtrack wil maken; laat het weten.

Het gaat om het plezier en dat jij je hier in Freaky Studio snel thuis voelt. 


De eerste band waar ik serieus mee aan de slag ging (als bandlid, schrijver en techneut) had in Hilversum bij diverse platenmaatschappijen een afspraak om onze muziek aan de man te brengen. Zo werden de zangeres en ik bij EMI in Hilversum ge├»ndoctrineerd door de vraag van een A&R manager of wij konden concurreren met het vijf meter hoge beeld van Michael Jackson. 
Leuke binnenkomer en totaal niet aardig. De arrogantie spatte er van af en ik wilde eigenlijk al weer weg.

Later, bij een andere maatschappij, werden we een stuk normaler behandeld en kregen we zelfs complimenten. Het was al snel duidelijk dat ik de producer in spe was en het gesprek ging al snel naar hoe ik het anders moest arrangeren, wat wel en niet commercieel was en voor ik het wist zat ik weer terug op muziekles. Ook daar had ik geen zin in maarrrr... we mochten wel verder. Onze demo zou verder in de voedselketen omhoog gaan en we moesten maar eens echte plannen gaan maken.

Dus gingen we met z'n vieren in conclaaf. Gaan we onze banen opzeggen en door in de muziek? De eindstand in de discussie: 2-2 en dat zonder verlenging.

Jaren lang heb ik van cassettebandje, computer, digitale audio, muziekschrijven, weer een symfonische rockband in oprichting die maar niet verder kwam zitten slijpen en schaven aan mijn muziekstijl en werkwijze.

Tot ik in contact kwam met Alan Parsons. Ik ben niet van de idolen maar eigenlijk was hij dat wel een beetje van mij. Ik werd nogal eens, inwonend bij zus- en zwagerlief, wakker gemaakt met muziek van The Project. The Dark side of the moon had ik al jaren en later bleken veel van mijn favoriete producties van Alan.

Met mijn muziekvriendjes zou ik in Frankfurt een afspraak met de man van Abbey Road, John Miles, Year of the cat en ga maar door hebben. Onderweg in de auto was het zo'n beetje het enige onderwerp en geloofden de beide kerels het natuurlijk niet. Toen ik mij bij de receptie van het beursgebouw meldde kreeg ik te horen dat mijn afspraak met mr. Parsons op de eerste etage zou zijn, booth nummer zoveel. Mijn vrienden waren inmiddels muisstil.

Op de bewuste plek werd ik opgewacht door een zenuwachtig handenwrijvend figuur, mijn vrienden op respectabele afstand maar wel dichtbij genoeg om de volgende woorden te horen:" helaas, hij is net vertrokken, hij is namelijk ziek geworden". Tja. Maar goed ik kon wel via de Duitse academie een cursus van Alan Parsons volgen. Deze stopte na een tijd omdat Alan op wereldtournee ging en ik had geen diploma. Achteraf bleek dat de academie niet erg netjes met de rechten omging en hadden de advocaten uit Santa Barbara een eind gemaakt aan de handenwrijver. Tenminste, zijn AKADEMIE.

Jaartje later kreeg ik een mail of ik alsnog bij hem zelf masterclasses wilde doen. ZEKER! Datum en tijd was bekend, op het werk (ja, ik werk ook nog vier dagen naast de studio) vrijgekregen, hotels geregeld en een retourtje met de ICE-trein naar M├╝nchen. Tot corona kwam.

Of ik dan misschien mee wilde maken dat de nieuwe live blu-ray gemixt werd? Jazeker, dat wilde ik ! Een leuke dag, echt te gek met een rondleiding door Parsons, de studio in een oude avocadofarm. Volgens de Amerikaanse vakbond ingestelde uren met een uur pauze in het midden (' we've had a few taco's in the village"). Hier was het inmiddels bedtijd. Tijdens zijn masterclasses heeft Alan altijd wel een soort quiz achtig iets en laat ik die nou gewonnen hebben? Een mooie gesigneerde LP en een T-shirt van de studio. Om een uur of vier rolde ik met mijn bed in en had ik ook nog eens een paar belangrijke issues met de heren achter de mengtafel besproken omtrent mijn eigen album.

Daarna ging de lockdown weer zo'n beetje overal in en hebben we online nog vaker contact gehad. Weer twee t-shirts ontvangen, da's weer eens wat anders ;-) Wat ik geleerd heb bij Alan Parsons is simpel: je kan met relatief weinig middelen mooie dingen maken. Doe maar normaal dan doe je gek genoeg. De volgende Pink Floyd is net zo belangrijk als een liedje van een koor dat een filmpje op hun website wil. Zorg dat je uitlegt aan mensen waar je mee werkt wat je doet en spreek samen af waar je naar toe wil. Het is weliswaar intimiderend zo'n studio met een mengtafel met vierhonderd knoppen en tuurlijk, eng is het altijd wel even om voor het eerst wat op te nemen maar zo is iedereen begonnen.

Welkom bij Freaky Studio!