Vervolg Biografie ( eigenlijk: Blog jij al? )

Omdat mijn moeder mij als toetsenwonder naar het conservatorium wilde hebben

kreeg ik dus op die zwart - witte dingen les. Ik vond het maar saai en vreselijk om
dagelijks een uur te oefenen. In de vakantie ( VAKANTIE??? ) zelfs twee uur.

Bach, Chopin, hou op, ik wilde spanning en sensatie. Dus zette ik het orgel aan en uit terwijl ik de ebonies and ivories indrukte.  Het zorgde voor een heerlijk dronken geluid en regelmatig terugkerende electromonteurs.  Die gasten vond ik wel interessant en ik keek altijd mee als de Riha Adagio weer eens gerepareerd werd.

2016-09-25170950jpg


Voorbeelden
op toetsen zijn voor mij Jan Hammer, Richard Wright (Floyd), Ton
Scherpenzeel (Camel / Kayak), Richard Barbieri (Japan / Porcupine tree) en ik heb
niets met synthesizermuziek.

Geen studio zonder apparatuur dus:
Wel en wee, vallen en opstaan ( of: How to deal with GAS - gear aquiring syndrome )

Van zwagerlief leende ik de net van zijn soldij aangeschafte synthesizer die prompt bij de eerste gelegenheid gestolen werd. In 1984 ( Den Haag ) kocht ik mijn eerste polyfone synth, een Korg Poly 800. De winkel "Servaas" werd bestierd door Nico, een brillcream kapsel dragende blauwe stofjas die een toonbank met ophaalbrug had geconstrueerd. Hij stelde altijd de beruchte vraag: " Waar gaan wij het voor gebruiken?" en bij een afdoende antwoord mocht je van hem in het Heilige der Heilige de synth naar keuze betasten. De lijst van hetgeen ik daarna heb aangeschaft en weer verkocht is niet meer te typen. Nu, na talloze zoektochten naar HET geluid bestaat mijn rig uit een Minimoog en nog wat meer, dat staat allemaal op 


Een bijzonder dankwoord wil ik richten aan mijn geweldige vrouw Julia, zeg maar Miss Tutsi, die deze eindeloze zoektocht van B tot Z heeft meegemaakt en 21658 keer heeft moeten horen dat ik nu alles had wat ik nodig had. Om maar te zwijgen over de talloze ritten door half Europa om spullen op te halen en de honderden keren dat we uit bed gebeld zijn omdat de post weer een pakkie kwam brengen. 

Het bandleven startte op mijn 14e.
Op school mochten Marcel le Blanc ( gitaar ) en ik het jaarfeest op de middelbare school openen. Marcel koos " House of the rising sun ". Ik zorgde dat ik achter een veel te groot orgel zat dat mijn enorme zenuwen moest verbergen. Marcel gilde het nadien uit, ik trilde alleen maar als een rietje.

Door deze enorme media - exposure kreeg ik carte blanche om een programma vullend cabaret te schrijven. Het ging over vervuiling die door leerlingen was veroorzaakt in het naast de school gelegen bos. Alle klassen, onder- en bovenbouw, kregen uiteindelijk onze op Paul van Vliet geïnspireerde " Actie, harde actie " te verstouwen. De gemeente vond het zo'n goed initiatief dat beloond werd met... prullenbakken. Yeah baby! 

De broer van mijn zwager had een echte band die repeteerde in Mainstreet, Schaesberg.
We speelden " Games people play " en nummers van CSNY maar wat, ik zou het niet meer weten.

Ik verhuisde naar den Haag waar ik met Ed op het dak van de zustersflat van Ziekenhuis Leyenburg een " concert " gaf. We hadden wel bekijks. Verder dan veel aandacht kwamen we niet.


81e365f7-f00c-4718-86ce-f21e8236c07epng95c21ddc-1cf5-45c0-bfb6-54881bba1cc1jpg

Op een koopavond probeerde ik bij Rockpalace een digitale (!) piano en speelde " Fools ouverture " van Supertramp.  Achter mij begon iemand mee te drummen. Best goed. Toen ik mij omdraaide keek ik Cesar Zuiderwijk in zijn ogen, met een big smile zei hij:" Welkom in mijn winkeltje. Heb je Rinus al eens gezien?" Pfoe. Weer die knikkende knietjes. Ce soir kon ik niet slapen!

Mijn eerste eigen bandje Raging River, later Objection Sustained was met een leuk stel waarmee ik op mijn Atari computer heel wat demo's heb gemaakt. We speelden enkele concerten op podia ( WillemEén, Bussel ) waar normaliter beroemde artiesten optraden. Het was een spannende tijd met uiteindelijk goed gehoor bij platenmaatschappijen en de onvermijdelijke keuze: muziek maken als pro of blijven werken.Twee van de vijf wilden door, waaronder ik en zo bleef het een hobbybandje.

vrankfreekpng

De opkomst van digitale technieken wekte mijn aandacht en voor ik het wist maakte ik van een nederlandse jazzband één van de eerste liveregistraties die bestond uit enen en nullen. Het maken van opnames zit in mijn bloed. Ik vind het te gek om met relatief weinig middelen een goed resultaat te  maken. Soms zie ik allerlei voodoo-praktijken met Heilige Microfoons en dwars ingestraalde zilveren kabels en dan moet ik altijd wel lachen. Gebruik je oren, ze zijn het beste instrument! Als een plastic microfoon van de speelgoedwinkel goed klinkt voor een bepaalde toepassing ( en je durft dat te erkennen ) dan heb je niet altijd een Neumann U87 nodig, ter waarde van een dikke Mac Pro. 

4ed19136-7048-4946-822c-6138af5504d3jpg
Begin jaren negentig speelde ik samen met een flamencogitarist uit Sevilla, beter bekend als Diego Benimelli. Onze combinatie van acoustische gitaar en zang met synthesizers deed het goed bij optredens. Momenteel restaureer ik wat live - opnames en deze zet ik binnenkort op Soundcloud ( en deze website ).

Rond 1995 heb ik een seizoen les gegeven bij Jongerencentrum de Madser in Arnhem. Hier legde ik uit wat midi was, wat de computer kon gaan betekenen voor de muziek en bracht ik onrustig volk de grondbeginselen van geluidssynthese bij  (  /|  /\/\ /| ~ -|-__|  ). " Hej jei nu ok e blokgolluf of e sienus te pakke?"

Later ben ik in coverbands gaan spelen en heb ik mijn grote muziekvriend BoogieHanz ontmoet.  Met Hans en de Soulspoilers hebben we te gekke concerten gedaan, met als hoogtepunt een publiek van 4000 man op de Ronde Weide. We stonden in het voorprogramma van Focus en ik heb een flink deel van de dag met ( al weer een held ) Thijs van Leer opgetrokken. Zijn Hammond was kapot en hij vroeg of hij mijn spullen mocht gebruiken. Als beloning mocht ik als enige tijdens het concert on stage blijven en foto's maken. Deze gingen de hele wereld over, dankzij een website uit Brazilië. Foto's zie je op mijn "About" pagina. Met Hans heb ik jaren gespeeld maar uiteindelijk zijn we -met wederzijds goedvinden-  muzikaal gescheiden omdat ik This Day Still tegen kwam.

Qua sfeer en werklust leek deze groep op mijn eerste band en ik ben blij dat ik dat stel mafketels ben tegengekomen. Symfonische metal. Helaas zorgde een vleermuis ( zo noemde ik de bandleden in verband met hun eeuwige zwarte kleding,make-up, snelle gitaren en ijle stemmetjes ) voor gedoe met een ander vliegend zoogdier en verdween de band van de radar. 

schermafdruk2017-06-02001801png

Later keerden we met TDS natuurlijk terug zoals dat wel vaker het geval met bands is . Een trio met celliste Daantje en Melaina op gitaar en zang. Geen metal meer maar semi acoustische muziek, gecombineerd met synthesizers. Met twee louzy oefendemo's opgenomen in onze woonkamer ( even de klok stilzetten... ) wist Mel nota bene Paradiso te strikken en een klein tentje op Lowlands. Je kan de demo's van beide bands met dezelfde naam horen op http://freaky.studio/projects

Maar zoals wel vaker met bands, het leven, mijn leven, misschien ook dat van jou:

het noodlot sloeg toe.