Blog jij al? ( Biografie )

Het antwoord was: Nee.

Vandaag had ik een goed gesprek met Wenneke Ong ( http://wloworkandlife.nl ).
Zij vroeg naar mijn website en eventuele blog en snel trok ik tot de conclusie dat ik toch ging doen. Waarom? Omdat ik schrijven leuk vind. Ook om aan te geven wat ik mee maak op het gebied van muzikale ontwikkeling. Omdat het jou van de straat houdt! Daarom.
Dus, ik begin met:

Biografie van een ( te ) nederige toetsenist.


Mijn interesse in muziek werd gewekt door The Beatles, het eerste liedje dat ik van hen zong was Jelluh Suppesien, het stond toen op nummer 1 in de hitparade. 


Later kreeg ik te maken met op t.v. de geluiden van Dr.Who (Oe-wie-oeeeeee) , mijn eerste single van The Sweet met Blockbuster, de Phillicorda (een obscuur
orgeltje) en met mijn zus en zwager die mij al op 8 jarige leeftijd met Pink Floyd bestookten. Ook kwam ik vaak bij een neef die eindeloos "Als de rook om je hoofd is verdwenen" van Boudewijn de Groot zat te draaien ( met een flanger, wat een pracht effect ).

Op vijfjarige leeftijd werd ik achter het orgel gezet en moest veel oefenen waar ik
een bloedhekel aan had. Later nam ik zelf piano- en dwarsfluitlessen.
Tijdens de middelbare school vond ik mijzelf bij de hippies horen, punk kwam net
opzetten maar ik moest symfonische rock horen en niets anders. Camel, Floyd,
Deep purple, Led Zeppelin, Yes, Supertramp, Frank Zappa, Genesis, ik kon er
geen genoeg van krijgen. Mijn eerste LP was the Dark side of the moon en die draai ik nu al vierenveerrrrrrtig jaar minstens één maal per week. Voor mij, samen met Wish you were here en
The Lamb lies down de mooiste albums ooit.

Als al mijn cd's weg moesten hield ik alleen Dark side of the moon .
Overigens heb ik hoofdzakelijk gitaarcd's ;-)


Na de middelbare school ging ik als een haas cd's verzamelen ( ik had de tweede
cdspeler van Den Haag ), alleen al om het intro van Shine on you crazy diamond
zonder ruisen en tikken te horen. Ik leerde U2 kennen, Simple Minds en The Armoury Show, TC Matic en Prefab Sprout om maar een paar te noemen. Ik ben vreselijk vaak naar concerten geweest en ga nog steeds. 

Muzikale dieptepunten: de dood van Zappa en het einde van Camel, hoewel ik
later nog weer bij een privé-concert van Colin Bass geweest ben. Tien jaar later kwam Camel weer bij elkaar en bleken wonderen toch te bestaan. Halleluja.

schermafdruk2017-06-01163828png

Muzikale grootheden: David Gilmour ( hoe die man kan scheuren, huilen en weet-
ik-het-allemaal met zijn gitaar, geweldig! ) en Andy Latimer van Camel: dwarsfluit,
zang, teksten, gitaar, toetsen, panfluit, het is net een aap op het podium maar hij
weet mij wel te raken.

De vegetarische bbq wacht dus ik sluit af. Mijn verhaal is namelijk nog niet ten einde. Nee, net begonnen. 52 lentes jong, the dream has just begun.